Pik pik

 


Odszedłeś za wcześnie, a może w sam raz? Jak teraz o tym myślę czuję się obdarowana tym, że byłeś z nami o te 14 lat dłużej niż babcia... a jednak nadal boli, że nie mogę już do Ciebie zadzwonić, wysłać Ci zdjęć dzieci lub zapytać o cokolwiek z Twojego dzieciństwa. Że nie obdaruję Cię już żadną książką. 

W maju moje życie stanęło i do dziś nie potrafię wyrazić smutku, jaki wtedy odczuwałam. A jednocześnie tak bardzo jestem wdzięczna i znów, czuję się obdarowana łaską - że udało mi się namówić Cię na spowiedź, której oboje wiedzieliśmy, że potrzebowałeś. Że zdążyłam Cię jeszcze odwiedzić, przyciąć włosy ostatni raz, ucałować w głowę.. złapać za rękę i zrobić ulubiony deser. Zapytać o wiele faktów z Twojego życia, o to jak poznałeś babcię i w zasadzie jak to się stało, że przeprowadziłeś się z Sandomierza do Bydgoszczy. Z babcią, moim tatą i dosłownie jedną walizką dobytku. 

Nie zdążyłeś dowiedzieć się, że jestem w ciąży, choć tak niewiele brakowało, bo zaledwie półtora miesiąca po Twoim odejściu nowe życie się pojawiło w naszych sercach. A teraz już wiem, że to chłopiec i że będzie po Tobie nosił drugie imię. 



Niestety moje zdrowie, ciąża wysokiego ryzyka, zakrzepica żył głębokich uniemożliwiła mi wyjazdy do lata... w głowie pamiętam Twoje słowa "a po co jeździć tyle, zostańcie u siebie, odpocznijcie trochę". Nie dałam rady "odwiedzić Cię" na Wszystkich Świętych ani na Zaduszki, ale obiecuję, że jak tylko dostanę zielone światło to przyjadę, choć i tak wiem, że Ty to wszystko widzisz i jesteś ze mną w każdym tym dobrym i trudnym momencie. I że Ty już wszystko wiesz, co wiedzieć powinieneś. Wzrusza mnie za każdym razem to, że chociaż to ja w kalendarzu pisałam Ci o ważnych datach to jednak wiem, że Ty je pamiętałeś. Tak samo jak ja, zawsze wiedziałam który to dzień jest Twoich urodzin, a kiedy imienin i że tak na prawdę nie potrafisz przyjmować prezentów innych niż fajki i jedzenie ;) 


Pamiętam jak zapraszaliśmy Cię na ślub i wesele, a Ty powiedziałeś, że nie wiesz, czy dożyjesz, a tymczasem byłeś ostatnią osobą, która wyszła z sali weselnej krótko po 3 w nocy ;) 

Pamiętam jak nauczyłeś mnie jazdy na rowerze, jak jeździliśmy razem na działkę, jak szukaliśmy Leona, gdy uciekł po raz kolejny. Jak śmialiśmy się z dywaników powieszonych na balkonach w łaciate plamy i nazywaliśmy to krową na balkonie. Jak oglądałeś auriskę z każdej strony, gdy przyjeżdżałam w odwiedziny. Jak grałeś w szachy z Idą i częstowałeś dzieci pączkami z lukrem na pół twarzy. Jak dałeś mi naczynia po babci i mówiłeś, żebym pamiętała, co mi obiecałeś, co mogę zabrać i że w zasadzie mogę zabrać co chcę, niezależnie od tego co to było. Często do mnie dzwoniłeś i ja do Ciebie też miałam tą.. nić porozumienia. Wiem, jak wielu rzeczy żałowałeś i jak bardzo bezpośredni, choć nie zawsze sprawiedliwy być potrafiłeś. A jednocześnie no, brakuje mi tego, mimo że wiem, że czas był odpowiedni. Że 90 lat to piękny wiek i że już dłużej nie dałbyś rady. Pamiętam jak bardzo cierpiałeś z powodu choroby, a jednocześnie byłeś przy tym taki dzielny. 

Bardzo się cieszę, że byłeś moim dziadkiem i nauczyłeś mnie, że czasem warto powiedzieć coś wprost, choć nie zawsze to jest przyjemne. I że warto dzwonić do bliskich, składać życzenia, myśleć o nich dobrze i przepraszać. Mimo, że z tym ostatnim było Ci najtrudniej. Nauczyłeś mnie wiele o wierze, o grzechach i wybaczaniu, mimo, że może nie do końca własnym przykładem. 

A na pewno nauczyłeś mnie, że kariera być może jest miłą sprawą w życiu, ale ona pod koniec nic nie daje, jeśli nie masz bliskich relacji z ludźmi. To ludzie są najważniejsi, nie odkrycia, nie odznaczenia, nie nagrody, nie satysfakcja zawodowa a relacje. I wybaczanie. 

Wiem, że teraz nie muszę do Ciebie dzwonić, bo telefonów się nie odbiera tam gdzie jesteś, ale wiem, że mnie słyszysz i widzisz i mam nadzieję, że jeszcze będziesz ze mnie dumny. 

Komentarze

Popularne posty